Η χαμένη πολιτική του "άτυπου" τύπου της κεντροδεξιάς, Financial Box

Αποτελεί πραγματικότητα η ιδεοληπτική εμμονή στο αυστηρά οριοθετημένο πλαίσιο που επιβάλλει ο κομματικός λόγος-αντίλογος με συνακόλουθα την κομματική περιχαράκωση και την ιδεολογική στειρότητα που αφυδατώνει την πολιτική βούληση για ελεύθερη έκφραση αλλά και κάθε δυνατότητα ,με το κριτήριο της αντικειμενικότητας, δημιουργικής παρέμβασης στο κοινωνικο -πολιτικό γίγνεσθαι.

Σε αυτή τη κατεύθυνση «παραπαίει», εδώ και μια 15 ετία  τουλάχιστον , το σύνολο του κεντροδεξιού τύπου στη χώρα μας.

Ο μονότονος και κουραστικά ομογενοποιημένος κομματικός λόγος και το αδιάλειπτα συνεχές καταγγελτικό και μονομερές ύφος του επέδρασαν αρνητικά στην ψυχολογία του κοινού – ομοϊδεάτη παρά τους πολύχρονους αναγνωστικούς δεσμούς και την αμφίσημη ιδεολογική μήτρα που συνέδεε κοινό και έντυπα μέσα.

Δεν είναι τυχαίο που οι κεντροδεξιές εφημερίδες αντιπροσωπεύουν το 1/3 περίπου μόνον της αναγνωσιμότητας, ενώ οι κεντροαριστερές κατέχουν τη «μερίδα του λέοντος» των 2/3 που είναι συνεχώς διευρυνόμενη. Συμβαίνει δε πλέον το εντελώς αντίθετο στη χώρα μας απ’ ότι συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη και τον υπόλοιπο προηγμένο κόσμο, όπου εκεί τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα ταυτίζονται με τα κόμματα της κεντροδεξιάς ή της ευρύτερης δεξιάς.

Ποιες είναι όμως οι πηγές κακοδαιμονίας του ελληνικού κεντροδεξιού Τύπου και οι προτεινόμενες λύσεις για την ανάκτηση της χαμένης τιμής του; Πρώτον, οι επαναλαμβανόμενες εκλογικές ήττες, τα τελευταία 20 χρόνια της δεξιάς και κεντροδεξιάς παράταξης στην Ελλάδα, με υψηλό το μερίδιο ευθύνης στη Στρατηγική αυτής της παράταξης και κυρίως στο «καννιβαλιστικό» σφετερισμό της ιδεολογίας της που δέχθηκε από κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Οι ήττες όμως αυτές έκαναν τον κεντροδεξιό Τύπο να απωλέσει ισχυρά ερείσματα που διέθετε σε δυναμικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.

Δεύτερον, η υπερίσχυση και επικράτηση της «στεγνής» ιδεολογικής κομματικής γραμμής σε βάρος της παραταξιακής συνείδησης που θα πρόβαλλε τα ωφελήματα της κεντροδεξιάς ιδεολογίας και θα επέτρεπε την κεφαλαιοποίηση τους στη διαμόρφωση μιας νέας κεντροδεξιάς πολιτικής φιλοσοφίας που θα εμπεριέχει ένα κεντροδεξιό πολιτικό λόγο που θα εκφράζει δίχως ντροπή!!!

Τρίτον, η εγνωσμένη υστέρηση ποιότητας και ποικιλίας αναγνωσμάτων από την πλευρά του κεντροδεξιού τύπου, σε αντίθεση με τις «χρυσές πένες» του κεντροαριστερού τύπου.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι μεγάλο ποσοστό κεντροδεξιών ψηφοφόρων βρίσκουν αναγνωστικό καταφύγιο σε κεντροαριστερές εφημερίδες. Βέβαια υπάρχουν και σε κεντροδεξιές εφημερίδες, π.χ. καθημερινές αριστερές «πένες» που έχουν διαπρέψει και τυγχάνουν μεγάλης αναγνωσιμότητας.

Αυτό που χρειάζεται είναι να γίνει μια μικρή επανάσταση στο χώρο του κεντροδεξιού τύπου που θα οδηγήσει στην επανίδρυση, στην επανάσταση του και στον επανακαθορισμό των στόχων, της φιλοσοφίας και της Στρατηγικής του.

Τίποτες όμως δεν θα προχωρήσει αν αυτό δεν λειτουργήσει παράλληλα με την άρνηση της καταγγελίας ως Ιδεολογίας και με τον απεγκλωβισμό της κομματικής λογικής και την προώθηση της παραταξιακής λογικής στην συνείδηση πρώτα του κόμματος που εκπροσωπεί την κεντροδεξιά στην χώρα μας και στη συνέχεια στη συνείδηση των απλών ψηφοφόρων.