Η χρηματοπιστωτική κρίση πιστεύω οφείλεται στους εξής δύο βασικούς λόγους: αφ ενός, στη λανθασμένα χαλαρή νομισματική πoλιτική της Κεντρικής Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών που οδήγησε στην αύξηση των στεγαστικών δανείων και στη φούσκα των ακινήτων και αφετέρου, στην αδυναμία ελέγχου, από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, του τραπεζικού συστήματος που δημιούργησε σωρεία νέων σύνθετων παράγωγων προϊόντων με υψηλό όμως taking risk.

Σωστά ως εκ τούτου ενήργησε και παρενέβη η Αμερικανική κυβέρνηση με την αγορά των παθητικών στεγαστικών δανείων, την τιτλοποίηση και ανταλλαγή τους με ισχυρότερα χαρτιά .

Ωστόσο, διαφοροποιείται κανείς ως προς την πιθανή έγκριση του σχετικού κονδυλίου από το Αμερικάνικο Κογκρέσο για την στήριξη των γνωστών εταιριών. Θα πρέπει τελικά να αποφασίσουμε αν πρέπει ο Καπιταλισμός να αφεθεί να λειτουργήσει ελεύθερα και ως εκ τούτου οι εκπρόσωποι-εταιρίες του να αναλαμβάνουν το κόστος των "τοξικών ενεργειών" τους και όχι τα περίοπτα, παχυλά αμειβόμενα στελέχη τους να ασπάζονται το δόγμα που τους βολεύει δηλαδή ιδιωτικοποίηση των κερδών (προς όφελός τους και προς όφελος των επιχειρήσεων ) και κοινωνικοποίηση των ζημιών που πέφτουν σε όλους τους Αμερικανούς φορολογούμενους. Ανεξάρτητα από όλα αυτά, σχετικά με τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους, στη μεταφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία, πρόκειται για συζήτηση που κρίνεται απαραίτητη και για τη χώρα μας και που πρέπει να ξεκινήσει.
Ποια συζήτηση όμως να ξεκινήσει στη χώρα μας και για ποιο κράτος μιλάμε ;

Ποια παρέμβαση να κάνει το δυσλειτουργικό, άκαμπτο, καταχρεωμένο και γραφειοκρατικό ελληνικό κράτος που ( με βάση το σχέδιο του τελευταίου προϋπολογισμού) δαπανά 900 εκ. ευρώ για δαπάνες δημοσίων υπαλλήλων μόνο των κεντρικών υπηρεσιών υπουργείων και 260 εκ.ευρώ για τις υπερωρίες τους ή το κράτος που συντηρεί τις καρτελοποιημένες υπανάπτυκτες αγορές , άμεσα εξαρτημένες από την κρατική πολιτική και τις πάσης φύσεως απορρυθμίσεις του Δημοσίου.
Ως εκ τούτου για να ξεκινήσει η συζήτηση για το ρόλο του κράτους προέχει να αναρωτηθούμε αν υπάρχει κράτος και αν λειτουργεί ;

Ίσως είναι προτιμότερο λοιπόν η συζήτηση να στραφεί στα μεγάλα και χρόνια προβλήματα του κράτους που πρέπει να διορθωθούν (και είναι αλήθεια ότι δεν βλέπω την παραμικρή πολιτική βούληση στη κατεύθυνση αυτή) και ας αφήσουμε τον παρεμβατικό του ρόλο .Είναι σαν να προσπαθούμε να αναγκάσουμε ένα αδύναμο υπέργηρο κύριο να αντιδράσει και να σπάσει το πανελλήνιο ρεκόρ στο 100άρι .

Για την πηγή, κάντε κλικ εδώ >>