Η θεωρία του Φραγκλίνου “για εκείνους που επιθυμούν να θυσιάσουν την ελευθερία τους για λίγη ασφάλεια ” γίνεται σήμερα περισσότερο επίκαιρη μετά την έξαρση φαινομένων προκλητικής παρακολουθήσεις πολιτών , έκνομης συμπεριφοράς και βασανισμού μεταναστών, εγκλημάτων και ωμής αγριότητας που συντελούνται σε βάρος πχ Πακιστανών , Αφγανών αρκετές φορές και υπό την καθοδήγηση και ανοχή προηγμένων δυτικών δημοκρατιών.

Η Δημοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ισότητα και την ελευθερία ,δύο από τις βασικές κατακτήσεις της προκειμένου να αποκρίνεται αρμονικά , με μεγαλύτερη πειθώ και προς εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος.

Το εάν προηγείται η ισότητα  της ελευθερίας ή το αντίθετο έχει μεγάλη σημασία ως προς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και την περιεκτική εμβάθυνση της δημοκρατικής λειτουργίας.

Η Δημοκρατία έχει πρωτίστως να κάνει με αυτό το γενικό καλό, το κοινό συμφέρον , κάτι που σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται και από τη σχέση της με τον πολιτισμό.

Η μεγάλη επιτυχία του Περικλή ,του μεγάλου οραματιστή Αθηναίου πολιτικού έγκειται στην εδραίωση μιας Δημοκρατίας- Σχολείου που εξασφάλιζε την αλληλοτροφοδότηση στοιχείων πολιτισμού μέσα από  μνημειώδη έργα πχ Παρθενώνας στην προσπάθεια να υποκινήσει τη συνείδηση των Αθηναίων πολιτών.

Δίχως να επέμβει δραστικά στους ταξικούς διαχωρισμούς και διαφοροποιήσεις επειδή ακριβώς είχε όραμα ,πέρασε με σαφήνεια το μήνυμα σε όλους τους προνομιούχους, στο μεγάλο κεφάλαιο της εποχής ,στους μεγαλοεισοδηματίες αλλά και στους μικροβιοτέχνες, μικροκαλλιεργητές ακόμα και στούς δούλους ότι η πρόοδος και η αναβάθμιση της θέσης κάθε κοινωνικής ομάδας είναι η βασική επιδίωξη ,δίχως όμως αυτό να σημαίνει την υποβάθμιση της θέσης του άλλου καθώς απώτερος στόχος είναι το κοινό συμφέρον που αφορά βέβαια όλους τους πολίτες.

Μια νέα μορφή κοινωνικής οργάνωσης επικαλείται η περιεκτική Δημοκρατία που από τη μία , ενσωματώνει την οικονομία στην κοινωνική πραγματικότητα και από την άλλη, συνθέτει ιδεολογικά ρεύματα και προσεγγίσεις αφομοιώνοντας τα δημιουργικά τους στοιχεία.

Πασχίζει για την ισοκατανομή εξουσίας και πλούτου ως τη μόνη διέξοδο από την κρίση, που ενώ σήμερα είναι χρηματοπιστωτική και οφείλεται στην ανεξέλεγκτη διακίνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου ,όμως μέχρι σήμερα τα αίτια πρόκλησης της αναζητούνταν στη διαχρονική συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια των διαφόρων ελίτ.

Αυτό είναι σήμερα και το πρόταγμα για μια ουσιαστική εξυγίανση, για μια άμεση πολιτική και  οικουμενική Δημοκρατία με ισχυρές κοινωνικές προεκτάσεις και έμφαση στους θεσμούς.

Ο τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον (1743-1826) εκφράστηκε με απέχθεια για το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο χαρακτηρίζοντάς το ως μηχανισμό τοκογλυφίας ενώ υποστήριξε με θέρμη το ρόλο του αγρότη και ανεξάρτητου παραγωγού ως βασικού κυττάρου της Δημοκρατίας και ενσάρκωσης των θεμελιωδών αξιών της (παραγωγική εργασία, κοινωνική ευθύνη και ατομική ελευθερία).

«Η Δημοκρατία μας πάντως σήμερα, όπως φανερά ενοχλημένος διακήρυσσε κάποτε ο Ισοκράτης(436-338πχ) αυτοκαταστρέφεται διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια  ως δικαίωμα, την  παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».

Ο Αλέν Τουρέν μίλησε για ιδεολογική κατασκευή της παγκοσμιοποίησης και εμείς ονειρευτήκαμε μαζί του  μια Δημοκρατία περισσότερο πολιτιστική με αποδοχή της πολλαπλότητας των υποκειμένων και των αιτημάτων τους για νέους τρόπους εκδημοκρατισμού της κοινωνίας.

Άρθρο του Αντώνη Ζαΐρη στην ηλεκτρονική εφημερίδα Statesmen.