Oι διάφορες, κατά καιρούς, περί Δημοκρατίας μεγαλόστομες δηλώσεις των Πολιτικών μας πχ “η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα”,  “ζούμε σε μια συντεταγμένη πολιτεία, σε μια Δημοκρατία που όλοι απολαμβάνουμε”, “πρέπει να αισθανόμαστε περήφανοι για τη σημερινή Ελληνική Δημοκρατία.. ” κα., στην ουσία υποδηλώνουν ότι η Δημοκρατία ως έννοια, έχοντας απολέσει την αξιακή της ερμηνεία, έχει μετατραπεί σε «γλώσσα του συρμού» από κάποιους που έχουν ” καθίσει”  και “καλοβολευτεί” πάνω στην ίδια τη “καρέκλα” της Δημοκρατίας. 

Ζούμε σε μία κοινωνία που χρόνια τώρα πάσχει από έλλειψη ενοποιητικού αφηγήματος, που λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία που συνθέτει τις προσδοκίες και τα όνειρα του λαού μας με την υποτιθέμενη βαθιά κατανόηση και  βολονταριστική διάθεση των πολιτικών ηγεσιών να υπηρετήσουν υψηλούς στόχους.

Με τα υψηλά ποσοστά φορολόγησης των επιχειρήσεων που φθάνουν μέχρι 45% και με την έκτακτη εισφορά στα κέρδη τους, ποινικοποιείται βίαια η επιχειρηματικότητα στη χώρα μας και πλήττεται άμεσα η ρευστότητα των επιχειρήσεων σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την πραγματική οικονομία.   

Η αύξηση από την άλλη τou ποσoστού καταβολής προστίμων από 25% σε 50%  για προσφυγή στα φορολογικά δικαστήρια σε περίπτωση λογιστικών διαφορών, καθίσταται απαγορευτική και επιζήμια για τις επιχειρήσεις, και αυτό που τελικά ενισχύει είναι  η παντοδυναμία του Εφόρου και το κίνητρο για διαφθορά…