Εξαιτίας της κρίσης που βιώνουμε όλοι καθημερινά γίνεται όλο και εντονότερη μια συζήτηση στην ελληνική κοινωνία αναφορικά με το νέο αναπτυξιακό πρότυπο που πρόκειται να επικρατήσει.

Το αίτημα αυτό προβάλλεται από το πολιτικό σύστημα , τις ηγεσίες των κομμάτων ,τους θεσμικούς φορείς και την κοινωνία των πολιτών.

Το πρώτο ερώτημα που κυριαρχεί  είναι που θέλουμε να πάμε και πότε;

Το δεύτερο είναι ποιές είναι οι προϋποθέσεις ,δηλαδή τα πράγματα εκείνα που πρέπει να γίνουν ώστε να μας οδηγήσουν με ασφάλεια στο στόχο αυτό;

Και το τρίτο είναι εαν υπάρχει η απαραίτητη πολιτική βούληση.

Πρώτα απ όλα βέβαια πρέπει να ασχοληθούμε με τα χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, που αναδεικνύονται μέσα από αυτή την ύφεση, όπως:

Ακατανόητη η μη πιστευτή  δυσφορία που εξέφρασε  μέρος του πολιτικού- κομματικού συστήματος, δηλαδή εν ενεργεία Βουλευτές, πρώην και νυν εθνοσωτήρες υπουργοί για την δικαιολογημένη αγανάκτηση μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας που απειλείται με τα πρόσφατα άδικα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής , όπως αυτή εκφράστηκε απέναντι στον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας ή στους κατά τόπους εκπροσώπους της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης.

Το δυσάρεστο είναι ότι η αντίδραση αυτή συνέπεσε με τη σημαντικότερη επέτειο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας της εορτής της 28ης Οκτωβρίου 1940 που είχε , αντίθετα με ότι συμβαίνει σήμερα , να επιδείξει πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες με περγαμηνές τόλμης και ηρωισμού, δύναμης και Πατριωτικής Αρετής αλλά και απέναντι σε έναν λαό που με αυτοθυσία πολεμούσε συσπειρωμένος  σ ένα κοινό στόχο : την αποτίναξη από το ζυγό του κατακτητή……

Ο ρόλος των υπαραγορών στο λιανικό εμπόριο και των μικρών εμπορικών καταστημάτων στην μετά κρίση εποχή. Άρθρο του Αντώνη Ζαϊρη στο περιοδικό Manager.  

Δεν κατανοώ υπό ποιά έννοια λειτουργεί η κοινοβουλευτική Δημοκρατία στη χώρα μας από τη στιγμή που οι σημαντικές οικονομικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται πλέον από την κυβέρνηση αλλά από την τρόικα.

Ζούμε την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας, το «zωτικό ψεύδoς» κατά τον Ιψεν.

Στην πραγματικότητα τελούμε υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια.

Κι αυτό γιατί το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε εδώ και χρόνια να στοιχειοθετήσει ένα υλοποιήσιμο  μακρόπνοο Σχέδιο ανάπτυξης για τη χώρα και στην παρούσα κρίση δεν κατάφερε να μπει σε μια συντεταγμένη και συγκροτημένη πορεία υλοποίησης των διαρθρωτικών μέτρων που σωστά επεβλήθησαν από την διεθνή εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του  ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Αντί της προτεραιότητας στην περικοπή των δημοσίων δαπανών και την μείωση του μεγάλου κράτους δόθηκε έμφαση στη συλλογή εσόδων, όχι όμως μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής αλλά μέσω της άδικης και εύκολης λύσης της οριζόντιας περιστολής μισθών και συντάξεων και της επιβολής άγριας και πρωτοφανούς φορολόγησης.

Η θεωρία του Φραγκλίνου “για εκείνους που επιθυμούν να θυσιάσουν την ελευθερία τους για λίγη ασφάλεια ” γίνεται σήμερα περισσότερο επίκαιρη μετά την έξαρση φαινομένων προκλητικής παρακολουθήσεις πολιτών , έκνομης συμπεριφοράς και βασανισμού μεταναστών, εγκλημάτων και ωμής αγριότητας που συντελούνται σε βάρος πχ Πακιστανών , Αφγανών αρκετές φορές και υπό την καθοδήγηση και ανοχή προηγμένων δυτικών δημοκρατιών.

Η Δημοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ισότητα και την ελευθερία ,δύο από τις βασικές κατακτήσεις της προκειμένου να αποκρίνεται αρμονικά , με μεγαλύτερη πειθώ και προς εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος.

Το εάν προηγείται η ισότητα  της ελευθερίας ή το αντίθετο έχει μεγάλη σημασία ως προς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και την περιεκτική εμβάθυνση της δημοκρατικής λειτουργίας.