Τα ποσοστά της υψηλής αποχής και η στροφή στην επιλογή αντισυστηματικών προσώπων στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, λένε πολλά.

Έχουμε ήδη μπει σε μία νέα φάση μεταπολιτευτικής ωριμότητας των κοινωνιών που οι πολιτικές κορώνες, οι βερμπαλισμοί και οι άγονες κομματικές αντιπαραθέσεις, απλά και μόνο για λόγους εντυπωσιασμού, σιγά - σιγά οδηγούνται στο περιθώριο.

Η επιτυχία προσώπων εκτός του αυστηρού κομματικού - πολιτικού συστήματος ( βλ. Καμίνη στο δήμο της Αθήνας, Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη κ.α ) δείχνουν το "δρόμο" στα πολιτικά κόμματα να ανοίξουν τις ερμητικά κλειστές πόρτες τους στην κοινωνία.

Αυτό όμως σημαίνει ότι κάτι θα πρέπει να έχουν να πουν ...

Πρέπει λοιπόν να υποστούν κατακλυσμιαίες μεταβολλές και μεταλλάξεις, προκειμένου να προκαλέσουν το ενδιαφέρον. Και εδώ το λόγο έχουν οι Ηγεσίες τους! Η προσέλκυση των ικανών είναι μια διαδικασία που απαιτεί γνώση, εμπειρία και χρόνο. Κάποιοι το είχαν επισημάνει πολλά χρόνια πριν αλλά οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες, το timing ήταν ακατάλληλο και ως εκ τούτου μεμονωμένα εγχειρήματα με πλούσια οράματα δεν ευδοκίμησαν...

Για να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο, κάντε κλικ εδώ >>

Στο περιθώριο της παρούσας χρηματοπιστωτικής και δημοσιονομικής κρίσης που όλοι βιώνουμε σήμερα έντονα, καθώς και του μεγάλου προβλήματος της απασχόλησης που θα ανακύψει, με καταλυτικό τρόπο, εντος του 2011, έρχεται πάλι στο δημόσιο διάλογο, στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης, το θέμα του παραμελημένου κοινωνικού κράτους, και των παραγόντων που επηρεάζουν ανασχετικά τη θεμελίωσή του στη σύγχρονη Νεωτερική Δημοκρατία.

Οι συζητήσεις για το κοινωνικό κράτος στο μέλλον θα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και επίκαιρες, με δεδομένη την αυξανόμενη γήρανση του πληθυσμού της Γης, καθώς και την απαίτηση των κοινωνιών για ποιοτικά καλύτερες και αναβαθμισμένες υπηρεσίες, που βελτιώνουν το επίπεδο ζωής των πολιτών, π.χ. στον τομέα της υγείας.

Από την άλλη, η συντήρηση αυτού του κράτους – πρόνοιας και παροχής κοινωνικών υπηρεσιών είναι ήδη πανάκριβη, αφού συνεπάγεται αύξηση των φορολογικών εισφορών, με συνέπεια να επενεργεί ανασταλτικά στην παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας σήμερα είναι η έλλειψη φερεγγυότητας και εμπιστοσύνης που διαχέεται όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στους Ευρωπαίους εταίρους μας και στις ξένες αγορές.

Ο ωχαδερφισμός και η βαθιά ριζωμένη νοοτροπία του βολέματος στην κοινωνία, οι εκβιαστικές συντεχνιακές αντιλήψεις που “ ρυμούλκησαν ” την πολιτική σε μονομερή και μονοδιάστατη ικανοποίηση συμφερόντων καθώς και οι πελατειακές σχέσεις των κομμάτων, μέσω των οποίων εξασφάλιζαν μέχρι τώρα την αναπαραγωγή τους στην εξουσία , είναι κάποιες από τις παραμέτρους που εμπόδισαν κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης Εθνικού στρατηγικού οράματος για τη χώρα και επέφεραν δεινά δύσκολα διαχειρίσιμα στην οικονομία.

Κάποιοι, στο όνομα της Δημοκρατίας, ασέλγησαν σε βάρος της τσέπης του Έλληνα φορολογουμένου, συσσώρευσαν τεράστια χρέη και ελλείμματα, υποθήκευσαν την προοπτική του κοινωνικού κράτους, αδιαφορώντας προκλητικά για το μέλλον των επόμενων γενεών.