Δεν κατανοώ υπό ποιά έννοια λειτουργεί η κοινοβουλευτική Δημοκρατία στη χώρα μας από τη στιγμή που οι σημαντικές οικονομικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται πλέον από την κυβέρνηση αλλά από την τρόικα.
Ζούμε την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας, το «zωτικό ψεύδoς» κατά τον Ιψεν.
Στην πραγματικότητα τελούμε υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια.
Κι αυτό γιατί το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε εδώ και χρόνια να στοιχειοθετήσει ένα υλοποιήσιμο μακρόπνοο Σχέδιο ανάπτυξης για τη χώρα και στην παρούσα κρίση δεν κατάφερε να μπει σε μια συντεταγμένη και συγκροτημένη πορεία υλοποίησης των διαρθρωτικών μέτρων που σωστά επεβλήθησαν από την διεθνή εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Αντί της προτεραιότητας στην περικοπή των δημοσίων δαπανών και την μείωση του μεγάλου κράτους δόθηκε έμφαση στη συλλογή εσόδων, όχι όμως μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής αλλά μέσω της άδικης και εύκολης λύσης της οριζόντιας περιστολής μισθών και συντάξεων και της επιβολής άγριας και πρωτοφανούς φορολόγησης.
Η θεωρία του Φραγκλίνου “για εκείνους που επιθυμούν να θυσιάσουν την ελευθερία τους για λίγη ασφάλεια ” γίνεται σήμερα περισσότερο επίκαιρη μετά την έξαρση φαινομένων προκλητικής παρακολουθήσεις πολιτών , έκνομης συμπεριφοράς και βασανισμού μεταναστών, εγκλημάτων και ωμής αγριότητας που συντελούνται σε βάρος πχ Πακιστανών , Αφγανών αρκετές φορές και υπό την καθοδήγηση και ανοχή προηγμένων δυτικών δημοκρατιών.
Oι διάφορες, κατά καιρούς, περί Δημοκρατίας μεγαλόστομες δηλώσεις των Πολιτικών μας πχ “η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα”, “ζούμε σε μια συντεταγμένη πολιτεία, σε μια Δημοκρατία που όλοι απολαμβάνουμε”, “πρέπει να αισθανόμαστε περήφανοι για τη σημερινή Ελληνική Δημοκρατία.. ” κα., στην ουσία υποδηλώνουν ότι η Δημοκρατία ως έννοια, έχοντας απολέσει την αξιακή της ερμηνεία, έχει μετατραπεί σε «γλώσσα του συρμού» από κάποιους που έχουν ” καθίσει” και “καλοβολευτεί” πάνω στην ίδια τη “καρέκλα” της Δημοκρατίας.